Jukai
- 9 mrt 2015
- 4 minuten om te lezen
Gisteren heb ik Jukai ontvangen, nog net voor mijn vertrek uit Nederland. Samen met 3 anderen (Leen, Wilma en Lucien, van links naar rechts op de onderste foto) in een Jukai-ceremonie geleid door mijn lerares Irène Bakker Sensei tijdens een zenweekend in Groningen, dat met veel liefde en toewijding was verzorgd door mensen van de Groningse zustersangha (of misschien moet ik schrijven: de Groningse tak van onze Zen Spirit Sangha).
Jukai wil zeggen het ontvangen van de precepts/voorschriften. In onze zentraditie zijn dat er 16. In mijn eigen woorden zijn dat de volgende:
- De drie juwelen:
toevlucht nemen tot Boeddha, Dharma en Sangha
- De drie zuivere voorschriften:
geen kwaad/schade toebrengen, goed doen, anderen helpen
- De tien zware voorschriften:
1 Niet-doden; het respecteren van alles wat leeft
2 Niet-stelen; tevreden zijn met wat je hebt
3 Geen ongepast seksueel gedrag; verantwoordelijke, respectvolle en liefdevolle seksualiteit
4 Niet-liegen; oprechte en integere communicatie
5 De geest niet bedwelmen; het cultiveren van helderheid en bewustzijn
6 Geen kwaad spreken over anderen
7 Jezelf niet omhoog praten ten koste van anderen; de schuld niet op anderen afschuiven
8 Niet gierig zijn, vrijgevigheid
9 Niet boos zijn/blijven, geen wrok en wraakgevoelens koesteren
10 Met respect spreken over de drie juwelen; niet afdoen aan de kostbaarheid ervan
In deze ceremonie spraken we ons ertoe uit dat we hiermee willen leven. Dat wil niet zeggen dat we nooit een fout zullen maken (sterker nog, als je goed kijkt zijn ' fouten' bijna onvermijdelijk), maar dat we ons bewust willen zijn van ons handelen en van de consequenties ervan op de wereld om ons heen, en dat we willen leren van onze fouten. Dat we de precepts willen gebruiken als richtlijnen om ons leven vorm te geven en daarmee ons leven willen gebruiken om iets goeds te betekenen in de wereld.
Aan deze ceremonie ging een hele voorbereiding vooraf: het maken van lineage charts (die de Boeddhistische traditie/lineage waar ik nu deel van uitmaak in kaart brengen), het maken van een personal lineage (waarin al mijn andere inspiratiebronnen en spirituele wortels zichtbaar worden), het met de hand naaien van een rakusu (het zwarte zen-slabbetje, zie de onderste foto, da's een hoop werk!) en het schrijven van een persoonlijke reflectie op de 16 voorschriften. Uit die reflectie heb ik hier de volgende passages gekopieerd.
" De drie juwelen
In ‘The heart of being’ van John Daido Loori las ik het volgende over toevlucht.
“The way we use the word refuge is taken from the Japanese term kie-ei. Kie-ei consists of two characters. Kie means 'to unreservedly throw oneself into', no holding back, no way out, no safety net, harness, or rope. The second character, ei, literally means 'to rely upon', in the way that a child leaps into a parent's arms, trusting unequivocally.”
Dat raakte me. Ik heb altijd moeite gehad met de termen ‘toevlucht’ en ‘refuge’ omdat ze me te veel doen denken aan een schuilplaats, en dat vind ik niet zo’n positieve associatie. Maar kie-ei vind ik prachtig, en ik herken het ook. Er zijn de laatste maanden wel momenten geweest dat er tegenslagen waren en het hele Upaya-verhaal weer veel moeilijker bereikbaar leek. En dan was dit waardoor ik toch weer wist waarom ik wil wat ik wil. Om me te wijden aan Boeddha, Dharma en Sangha; vol overgave, vol vertrouwen. Dan vertrouw ik erop dat er wel een weg ontstaat.
De drie zuivere voorschriften
Dit is denk ik de basis van de 10 zware precepts. “Do no harm”, en sterker nog, probeer iets goeds te doen, voor jezelf en ook voor anderen. Ik meen dat het Pema Chödrön was bij wie ik las dat ze dacht dat, gezien de staat van de wereld, alleen maar “do no harm” oefenen gewoon niet meer genoeg is. Dat is ook wat ik probeer/ambieer, en ik merk ook dat het vanzelf in die richting gaat. In het begin van mijn beoefening zat ik vast achter dikke muren en oefende ik vooral voor mezelf. Door het oefenen werden die muren poreuzer, en kwam de wereld meer binnen, en daarmee ook het lijden in de wereld. En zo ontstond de natuurlijke behoefte om me te verbinden, en om met en voor anderen te oefenen. En die beweging is nog steeds gaande. Me minder laten leiden door angst, mijn ikje minder hoeven beschermen. Er meer en meer zijn voor het leven en de wereld. De precepts ontvangen is hierin denk ik ook weer een stap."
Tijdens de ceremonie kreeg ik ook de rakusu terug (waarvan de achterkant inmiddels door mijn lerares was beschreven en bestempeld) die ik voortaan draag tijdens de meditatie. En ik kreeg een dharma-naam: Baizan. (Dat betekent Plum Mountain in het Japans, misschien leg ik in een volgende post het waarom van die naam nog wel een keer uit.)
De Jukai ceremonie bestaat al eeuwen lang. Het was een heel formele ceremonie met veel buigingen en veel rituelen. Ik vond het zelf soms ook wel vreemd Japans (laat staan mijn ouders die ook aanwezig waren!), maar het was ook heel krachtig. Ik ben zelf de laatste jaren de kracht van rituelen meer en meer gaan leren kennen en waarderen. Onze bewuste, denkende geest kan vaak helemaal geen chocola maken van zo'n vreemd toneelstukje. Maar als we er ontvankelijk voor zijn kan een ritueel op een veel dieper niveau aangrijpen. Zo ook hier, krachtig!
Opmerkingen