Ondertussen in Santa Fe...
- 19 mei 2015
- 4 minuten om te lezen
Ik ben nu ruim 2 maanden in Upaya, tijd voor een update.
De laatste maand hebben we hier heel veel regen gehad, wat heel ongewoon is voor Santa Fe. In het begin vond ik dat wel lekker, maar op een gegeven moment begon me dat ook wel weer te vervelen: "We zijn hier verdorie toch niet in Nederland?" ;-) In Nederland ben ik het weer wel gewend en kan ik dat meestal goed hebben, maar hier werd ik er wel kriegelig van. Blijkbaar was ik hier gekomen met de verwachting dat het hier bijna altijd goed weer zou zijn. En als dat dan niet uitkomt... Ik heb me daar ook wel weer overheen kunnen zetten, en de laatste week is het weer gelukkig ook wel weer beter. Vandaag een prachtige zonnige dag, fijn!
Na dik 2 maanden hier komt het einde van mijn 3 maanden in Upaya in zicht. En daar heb ik gemengde gevoelens over. Wat overheerst is toch wel dat ik mijn vertrek hier graag uit zou stellen. Als ik langer zou kunnen blijven dan zou ik dat vast doen, want ik heb een goed leven hier: ik leer, ik groei, ik geniet. Tegelijkertijd zijn er ook best dingen van hier die ik straks niet ga missen, al wegen die niet enorm zwaar.
En het is straks ook weer fijn om het thuisfront weer te zien! Vanaf begin juli breng ik drie maanden door in Zen River, een zen klooster in Uithuizen in Noord-Groningen, en daar kijk ik ook wel weer naar uit. Een nieuwe omgeving (die waarschijnlijk strakker, formeler, Japanser en misschien ook strenger is), een nieuwe uitdaging, leuk!
Vorige week mailde ik het volgende aan een vriendin:
"Het gaat goed hier, heel goed. Ik geniet van het leven dat ik hier leid. Ik wordt sterker en mijn meditatie ook, ik heb het gevoel dat ik hier echt verder kom.
Wat beteft de omgang met mijn mede-residents, dat gaat ook goed. Ik ben er veel meer ontspannen onder, ik reageer eleganter en met meer humor ook. Soms zoek ik de stilte op, en dat zijn ze denk ik nu wel van me gewend en dat begrijpen ze ook, geloof ik. En het is vaak ook heel gezellig. Ik heb steeds minder het gevoel dat ik hier iets mis. Ik geniet er ook van dat er vanuit mij ook meer warmte gaat stromen, wat zich uit in mijn glimlach en ook in kleine aanrakingen en soms ook in knuffels. Deze week is er hier heel veel stilte, wat me goed doet. En we zijn nu ook meer aangewezen op non-verbale communicatie, wat me ook goed afgaat. Maar misschien wordt het binnenkort ook wel weer lastiger, wie zal het zeggen? Vandaag had ik weer een heel goede dag.
Roshi Joan is bijna een maand weggeweest, maar is nu weer een week terug. Ik voel me echt door haar gezien. Ze zegt dat ze blij is dat ik hier ben, en ik voel dat ze dat meent. Vandaag bedankte ze me zonder woorden met een knuffel, en met een gebaar van haar hand naar haar hart en een prachtig diep oogcontact. Volgens mij bedankte ze me voor mijn toewijding in het werk (ik maak het gebouw waar zij in woont schoon, en dat doe ik inderdaad met veel toewijding en oog voor detail, en daar geniet ik ook weer van), maar misschien ook wel voor mijn toewijding in het algemeen. Ik hoorde van anderen hier al dat ze ontzettend veel ziet en opmerkt, en ik heb ook het gevoel dat ze mij echt ziet. Het is heel fijn om haar weer in de buurt te hebben. Kleine dingen als zo'n oogcontact doen al veel."
En een paar dagen nadien mailde ik aan Irène Sensei:
"Hier gaat het goed. Ik heb nu een personal practice day [dat is een dag waarop we geen verplichtingen hebben en die we helemaal zelf in kunnen vullen], da's fijn want het was hier de laatste week superdruk. Morgen is de laatste dag van Being with Dying [de grootste, drukste retraite van het jaar]. Het was veel, en we zijn niet met veel residents op dit moment, maar het is allemaal best heel goed gegaan. In de resident community heb ik mijn plekje ook wel gevonden, geloof ik. Dat gaat goed. Het was deze week soms ook wel een beetje als een hogedrukpan (met elke dag 2 of 3 tamelijk hectische en heftige meal clean-ups van 3 kwartier of langer, en dan soms aansluitend weer de gewone samu [werkmeditatie]). En dan worden er ook fouten gemaakt en komt er soms ook reactiviteit naar boven. Voldoende gelegenheid voor allerlei fricties en botsinkjes, maar het gaat goed. Ik merk dat ik reactiviteit van anderen vaak langs me heen kan laten glijden, dat ik vaak niet reageer (of in ieder geval niet vanuit reactiviteit). En da's heel fijn om te merken. Ik zit goed in mijn vel en goed in mijn energie, en dan gaan deze dingen ook redelijk soepel. Ik heb gisteren bovendien een aantal heerlijke knuffels gehad! :-) Ik ben blij dat Roshi terug is. [Roshi Joan Halifax was een kleine maand weggeweest, onder andere naar Japan.] Dat doet ook iets met de sfeer hier, en dat doet mij ook goed. En ook al zijn de momentjes dat we persoonlijk contact hebben maar kort (vaak gewoon in het voorbijgaan, of zo), ze zijn er wel en ze zijn echt. Het contact is warm, ik voel me echt door haar gezien, en ook erg gewaardeerd. Ze kan me ook echt diep in de ogen kijken, soms zelfs door haar zonnebril heen. Dan heb ik het gevoel dat ze echt naar binnen kijkt, dat ze de ruimte bij mij van binnen ziet, en daardoor kan ik zelf die ruimte ook weer meer voelen. Voor mij voelt het dan ook alsof doordat zij het ziet die ruimte nog weer ruimer en dieper wordt. Mooi! En waardevol! Het is goed om hier te zijn!"
Opmerkingen