The Mountain Refuge (2)

13 jun 2015
3 minuten om te lezen

Gisteren ben ik teruggekomen van 5 dagen in 'prajna' (oftewel the mountain refuge), waar ik in mijn vorige post ook al over schreef.

Ik merk daar dat mijn zintuigen zich als vanzelf wagenwijd openen. Het is er zo mooi, de geluiden en geuren zijn zo rustgevend, de lucht is er heerlijk fris. Ik kan me daar heel makkelijk overgeven aan gewoon zijn: niets doen en gewoon zitten kijken, luisteren en genieten. En ik merk dat mijn denken daarin heel makkelijk als vanzelf tot rust komt. En nog interessanter: dat ook de ego-activiteit van mijn geest (al die gedachten over mijn persoontje: wat ik allemaal wel of niet goed gedaan heb of goed kan, en of anderen dat ook gezien hebben en wat ze daar wel niet van zouden vinden, etc., etc., etc....) daar makkelijk tot rust komt. Wat een verademing!

Dat wil zeggen, zo simpel was het nou ook weer niet helemaal. We waren daar namelijk met zijn tienen, en niet iedereen voelde zich blijkbaar even sterk aangetrokken tot de stilte en het stil zijn. Hmmm :-/ De eerste dag(en) heb ik daar ook wel weer flink mee geworsteld (wat ook weer gepaard ging met een flinke dosis ego-activiteit :-/ ). Ik voelde me een beetje als iemand die de mooiste muziek hoort die hij ooit heeft gehoord -de muziek waar hij eigenlijk altijd al naar zocht- terwijl de mensen om hem heen er echter vrolijk doorheen zitten te tetteren. Worsteling dus! Een spagaat tussen willen verwijlen in eenzaamheid en stilte en de sociale dimensie waar ik me ook niet aan kon (en gaande de week ook steeds minder aan wilde) onttrekken. Later in de week merkte ik dat ik het steeds meer oke vond om de stilte een beetje te laten en meer echt aanwezig te zijn in de groep. Omdat het mijn laatste dagen in New Mexico waren (morgen vertrek ik), omdat ik zie en weet dat dat echt op prijs wordt gesteld, en omdat de groep daar misschien ook wel wat aan heeft. Mijn meditatie en beoefening zijn steviger, meer geworteld en meer volgroeid dan die van de meeste anderen hier, en mijn aanwezigheid geeft ook een beetje meer stevigheid aan de rest van de groep. Bradley (een leuke, enigszins onrustige en gestresste, jeugdig ogende Texaan van 45 die een oogje op mij heeft) noemde me gisteren bijvoorbeeld een anker. Qua humor klikt het ook goed met de Amerikanen, en samen lachen kan ook al wonderen doen. Mensen zeggen dat ze me gaan missen en dat geloof ik ook wel.

Deze beweging die ik tijdens de afgelopen 5 dagen heb doorgemaakt weerspiegelt trouwens ook een ontwikkeling die ik hier in de afgelopen 3 maanden heb doorlopen wat betreft mijn verhouding tot de mede-residents om me heen: een beweging van me een beetje irriteren en me belemmerd voelen in de diepte van mijn beoefening door een gebrek aan stilte en serieusheid van de mensen om me heen en daar aan willen ontsnappen, richting een steeds meer echt aanwezig zijn in de groep en op momenten midden in de groep gaan staan en me echt laten zien. Waar ik eerst vooral bezig was met mijn eigen beoefening en mijn eigen behoeftes zag ik gaandeweg steeds meer dat het gewoon beter werkt als ik werk met de groep en de groepsdynamiek, dat ik me bewust ben van mijn bijdrage aan de groep (die ik lever of ik dat nu wil of niet) en daar ook mee oefen.

Tijdens de afgelopen week in Prajna besloot ik ook dat dit simpelweg niet de meest geschikte gelegenheid was om me helemaal over te geven aan de stilte. Misschien moet ik gewoon ook maar eens in mijn eentje daar terugkomen voor een 'solitary retreat'. Geweldig lijkt me dat... Want ook al is de boom van mijn beoefening groter en steviger dan heel wat van de bomen een boompjes hier om me heen, mijn boom is ook zeker niet volgroeid, en in deze periode van mijn leven zoek ik zelf juist ook voeding en een goede voedingsbodem om uit te kunnen groeien tot een mooie, krachtige en gezonde boom die volop vrucht kan gaan dragen.

Die spagaat zou zomaar eens iets terugkerends kunnen zijn :-) Nou ja, c'est la vie.

En omdat het zo mooi was in Prajna nog maar een paar sfeerplaatjes. (Waar overigens opvallend weinig mensen op te zien zijn, zo zie je maar waar mijn voorkeur blijkbaar toch naar uitgaat ;-) ).